“İlk Geldiğimiz Günü Hatırlıyorum…”
İlk geldiğimiz günü hiç unutmuyorum…
Kapıdan içeri girerken aklımda yüzlerce soru vardı.
“Acaba alışabilecek mi?”
“Mutlu olacak mı?”
“Gerçekten gelişecek mi?”
Ama içeri adım attığımız anda bir şey fark ettim…
Burası bir kurum gibi değildi.
Bir çocuk kahkaha atıyordu bahçede.
Bir diğeri toprağa dokunuyordu.
Bir kedi, bir çocuğun yanında sessizce oturmuştu.
İlk kez “belki de doğru yerdeyiz” dedim.
Günler geçtikçe değişimi görmeye başladım.
Eskiden çekinen çocuğum…
Şimdi bir ağaca tırmanmaya çalışıyordu.
Eskiden dikkatini toplayamayan çocuğum…
Şimdi boncuk diziyor, sabırla bir şeyler üretiyordu.
Ve en önemlisi…
Gülüyordu.
Bir gün öğretmeni bana şöyle dedi:
“Biz önce onunla bağ kurduk.”
O an anladım…
Burada çocuklara sadece bir şeyler öğretilmiyor.
Onlara değer veriliyor.
Bazen derse bir kedi eşlik ediyor…
Bazen çocuklar birlikte yemek yapıyor…
Bazen de sadece müzik dinleyip sakinleşiyorlar.
Ama her anın bir anlamı var.
Her şey planlı… ama aynı zamanda çok doğal.
En çok şaşırdığım şeylerden biri de şu oldu:
Kimse kimseyle yarışmıyor.
Kimse “daha iyi” olmaya zorlanmıyor.
Her çocuk kendi yolunda ilerliyor.
Ve bu yol… saygıyla karşılanıyor.
Zamanla biz de değiştik.
Sadece çocuğumuz değil, biz de öğrendik.
Sabretmeyi…
Anlamayı…
Destek olmayı…
Veli toplantıları, sohbetler, paylaşımlar…
Bizi yalnız hissettirmediler.
Şimdi dönüp baktığımda şunu net söyleyebilirim:
Biz buraya bir eğitim almak için geldik…
Ama bir aile bulduk.
Ve bugün biri bana sorsa:
“Bolluca nasıl bir yer?”
Tek bir şey söylerim:
Orada çocuklar sadece öğrenmiyor…
orada çocuklar mutlu oluyor.
